آن‌سوی ساقه‌های سبز؛ فرمانروایان آرام دشت خوزستان

گاهی حیوان‌ها هم بلدند ژست بگیرند. می‌ایستند روبه‌روی دوربین. بی‌عجله. بی‌هراس. مستقیم به لنز خیره می‌شوند. با گوش‌هایی تیز، شاید آماده شنیدنِ صدای شاتر. فقط نگاه می‌کنند. آن‌قدر عمیق که عکاس یک لحظه مکث می‌کند. گاهی پیش از آنکه عکاس شاتر را بفشارد، نگاهِ حیوان او را شکار می‌کند.

چند قدم آن‌طرف‌تر از نیشکرها، جایی که آب در کانال‌ها آرام می‌گذرد و بوی خاکِ خیس در هوا می‌پیچد، گاومیش‌ها ایستاده‌اند. آن‌ها فرمانروایان آرام دشت‌اند.باوقار. بی‌آنکه برای این فرمانروایی نیازی به هیاهو داشته باشند. سنگینی تنشان با آرامش نگاهشان در تضاد است؛ تضادی که چشم را نگه می‌دارد. رد پایشان در گل می‌ماند؛ درست مثل بخشی از تاریخ این سرزمین.

آرام راه می‌روند. نه شتابی دارند و نه آشوبی. گویی گرمای خوزستان را هم به صبر خود عادت داده‌اند. وقار را می‌شود در قدم‌هایشان دید. نجابت را در چشم‌هایشان. و گاهی در چشم‌هایشان چیزی می‌درخشد که شبیه اشک است؛ یا شاید انعکاس مهربانی خاموش طبیعت.

اینجا در کشت و صنعت نیشکر دهخدا، میان آب و نیشکر، ردّپای گاومیش‌ها در گل می‌ماند؛ و نگاهشان در حافظه. کافی است چند لحظه در چشم‌هایشان مکث کنید…

#نی‌نگار
#دهخدا
#خوراک_دام